EN

 

zdjęcie E. Tarkowska       prof., dr hab. Elżbieta Tarkowska

             (1944 - 2016)

 

 

 

 

Profesor Elżbieta Tarkowska pracowała w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej od 2007 roku. W kadencji 2012-2016 pełniła funkcję dyrektora Instytutu Filozofii i Socjologii.

Była cenionym socjologiem, jednym z niewielu specjalistów w Polsce w takich dziedzinach jak: socjologia kultury, socjologia i antropologia czasu, badania stylów życia, socjologia ubóstwa i wykluczenia społecznego, dzieje francuskiej szkoły socjologicznej czy metodologia jakościowa.

Ważnym etapem w jej karierze naukowej było uzyskanie w 1973 roku stopnia doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii. Jej praca doktorska nosiła tytuł „Durkheim, Mauss, Levi-Strauss: wybrane fragmenty ich twórczości jako wyraz kontynuacji i przemian koncepcji metodologicznych w socjologii francuskiej”. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie socjologii, nadany w 1989 roku, był efektem przygotowania rozprawy habilitacyjnej „Czas w społeczeństwie. Problemy, tradycje, kierunki badań” (1987). W 1994 roku uzyskała tytuł profesora w zakresie socjologii, a przyczyniła się do tego publikacja „Czas w życiu Polaków. Wyniki badań, hipotezy, impresje” (1992).

Dorobek naukowy profesor Elżbiety Tarkowskiej obejmuje około 30 książek, których jest autorką lub współautorką i redaktorem naukowym oraz około 280 artykułów i rozdziałów w pracach zbiorowych (z czego ponad 40 tekstów ukazało się w ośmiu obcych językach). Ponadto zrealizowała 13 projektów badawczych, w tym 5 międzynarodowych. Była redaktorem naczelnym „Kultury i Społeczeństwa”, członkiem Komitetów Redakcyjnych kilku czasopism naukowych: „Trzeci Sektor”, „Kultura i Isskustvo”, „Psychologia Wychowawcza”.

Dla upamiętnienia działalności Pani Profesor: Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Akademia Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej – Instytut Filozofii i Socjologii, Instytut Studiów Politycznych PAN – wydawca kwartalnika „Kultura i Społeczeństwo” oraz Polskie Towarzystwo Socjologiczne zorganizowali Konkurs o nagrodę im. Profesor Elżbiety Tarkowskiej. 17 października 2017 roku w siedzibie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wręczono tę nagrodę po raz pierwszy. Wręczenie nagród, połączone z sesją popularnonaukową, było elementem obchodów Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem.

Ważniejsze publikacje:

Tarkowska, E. (1974). Ciągłość i zmiana socjologii francuskiej: Durkheim, Mauss, Levi-Strauss. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Tarkowska, E. (1987). Czas w społeczeństwie. Problemy, tradycje, kierunki badań. Wrocław: Ossolineum. Zobacz na: http://otworzksiazke.pl/tags/socjologia

Tarkowska, E. (1992). Czas w życiu Polaków. Wyniki badań, hipotezy, impresje. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN. Zobacz na: http://otworzksiazke.pl/tags/socjologia

Tarkowska, E. (red.). (1992). Socjologia a antropologia. Stanowiska i kontrowersje. Wrocław: Wiedza o Kulturze.

Tarkowska, E., Jawłowska, A., Kempny, M. (red.). (1993). Kulturowy wymiar przemian społecznych. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E., Czayko-Chełmińska, K., Krantz, W., Lisek-Michalska, J. (1994). Życie codzienne w domach pomocy społecznej. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E. (red.). (1995). Powroty i kontynuacje. Zygmuntowi Baumanowi w darze. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E. (red.). (1995). Antropologia wobec zmiany. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E. (red.). (1996). O czasie, politykach i czasie polityków. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E. (red.). (1997). Z dziejów Polskiego Towarzystwa Socjologicznego. Materiały i wspomnienia. Tom I. Warszawa: PTS.

Tarkowska, E. (red.). (2000). Zrozumieć biednego. O dawnej i obecnej biedzie w Polsce. Warszawa: Typografika. Zobacz na: http://otworzksiazke.pl/images/ksiazki/zrozumiec_biednego/zrozumiec_biednego.pdf

Tarkowska, E. (red.). (2002). Przeciw biedzie. Programy, pomysły, inicjatywy. Warszawa: Oficyna Naukowa.

Tarkowska, E., Korzeniewska, K. (2002). Młodzież z byłych PGR-ów. Raport z badań. Warszawa: ISP.

Tarkowska, E., Korzeniewska, K. (red.). (2002). Lata tłuste, lata chude... Spojrzenia na biedę w społecznościach lokalnych. Warszawa: Instytut Filozofii i Socjologii PAN.

Tarkowska, E., Warzywoda-Kruszyńska, W., Wódz, K. (red.).(2003). Biedni o sobie i swoim życiu. Katowice – Warszawa: Wydawnictwo Śląsk.

Tarkowska, E., Golinowska, S., Topińska, I. (red.). (2005). Ubóstwo i wykluczenie społeczne. Badania. Metody. Wyniki. Warszawa: IPiSS.

Tarkowska, E., Kurczewska, J. (red.). (2006). Spotkania z kulturą. Antoninie Kłoskowskiej w piątą rocznicę śmierci. Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN.

Tarkowska, E. (red.). (2007). Ubóstwo i wykluczenie społeczne młodzieży. Warszawa: IPiSS.

Tarkowska, E., Duch-Krzystoszek, D., Gruszecka, A., Pawlak, R. (red.) (2009). Organizacje partnerskie Fundacji Wspólna Droga w badaniach socjologicznych. Warszawa: Wydawnictwo APS.

Tarkowska, E., Firkowska-Mankiewicz, A., Kanash, T. (red.) (2012). Krótkie wykłady z socjologii. Przegląd problemów i metod. Podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo APS.

Tarkowska, E. (red.) (2013). Dyskursy ubóstwa i wykluczenia społecznego. Warszawa: Wydawnictwo IFIS PAN.

 

 

zdjęcie J. Kostrzewski

      dr hab., prof APS Janusz Kostrzewski

           (1930 - 2012)

 

 

 

 

 

Profesor Janusz Kostrzewski – jeden z najwybitniejszych polskich psychologów klinicznych, wychowawca wielu pokoleń psychologów i pedagogów. Jego zainteresowania naukowe oraz zawodowe skupiały się wokół psychologii klinicznej dziecka, psychologii osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz klinicznej diagnozy psychologicznej.

Początki biografii Profesora wiążą się z Kresami Wschodnimi. Tam spędził On dzieciństwo i wczesną młodość, które przypadły w części na lata II wojny światowej. Po jej zakończeniu, w maju 1945 r. w ramach repatriacji, rodzina Kostrzewskich wyjechała do Polski. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości  Profesor podjął studia filozoficzno-teologiczne oraz psychologiczne, jak sam mówił, głównie pod wpływem refleksji nad ludzką naturą oraz sensem cierpienia, którego dotkliwie doświadczył w czasach wojny. Studia psychologiczne odbył na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Tam spotkał wielu wybitnych profesorów, których chętnie i z wielkim uznaniem wspominał przez całe życie, m.in. swego mistrza ks. prof. Mieczysława Dybowskiego. Tam też rozpoczął swoją pierwszą pracę jako nauczyciel. W 1963 roku  Profesor obronił na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL pracę doktorską z zakresu psychologii klinicznej zatytułowaną „Poziom i dynamika rozwoju dzieci w zespole L. Downa”, której promotorem był ks. prof. Józef Pastuszka. W 1992 r., po przedłożeniu rozprawy habilitacyjnej zatytułowanej „Czynniki warunkujące powodzenie szkolne uczniów umysłowo upośledzonych oraz różnice w profilach podstawowych zdolności szkolnych i przystosowania społecznego dzieci umysłowo upośledzonych i ich rówieśników o prawidłowym rozwoju intelektualnym” oraz w oparciu o cały dorobek naukowy i kolokwium habilitacyjne, Profesor Kostrzewski uzyskał na Wydziale Nauk Społecznych KUL tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie psychologii.

Pracę naukowo-dydaktyczną dzielił Profesor z praktyką kliniczną, służąc człowiekowi będącemu w potrzebie. Pracował m. in. w Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w Lublinie oraz w Klinice Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Profesor Janusz Kostrzewski to wychowawca wielu pokoleń psychologów, oceniany przez uczniów jako Prawdziwy Nauczyciel. Był bardzo wymagający, rzetelny, sprawiedliwy i służący pomocą w rozwiązywaniu trudnych kwestii psychologicznych. Pracował jako nauczyciel akademicki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, na Uniwersytecie Łódzkim oraz w Akademii  Pedagogiki Specjalnej. Prowadził wykłady na innych jeszcze uczelniach oraz w różnego rodzaju instytucjach dokształcających psychologów oraz pedagogów. Był członkiem różnych zespołów programowych, jak np.: Zespołu Programowego Szkolnictwa Specjalnego Ministerstwa Oświaty i Wychowania, Rady Programowej Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej MEN. Profesor Janusz Kostrzewski był wielokrotnie nagradzany zarówno przez Rektora Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, jak i przez Rektora Uniwersytetu Łódzkiego za pracę naukową, dydaktyczno-wychowawczą i organizacyjną. Był trzykrotnie wyróżniony nagrodami Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych. Otrzymał następujące odznaczenia państwowe: Srebrny Krzyż Zasługi (1969), Medal Edukacji Narodowej (1975), Medal im. Henryka Jordana (1975), Złoty Krzyż Zasługi (1979), Krzyż Kawalerski (1990) oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2001).

Profesor Kostrzewski, jako uznany ekspert w zakresie psychologii klinicznej, konsultował szereg polskich i międzynarodowych projektów badawczych. Współpracował z Pracownią Psychometryczną PAN w Warszawie. Odbył staż u R. B. Cattella w Laboratory of Personality Assessment and Group Behavior na Uniwersytecie Illinois, Urbana (USA). Konsultował szereg badań polsko-amerykańskich, np. dotyczących epidemiologii głębszego upośledzenia umysłowego, wpływu rehabilitacji medycznej na ogólny poziom sprawności dzieci zakładowych głębiej upośledzonych umysłowo, badań nad społecznymi, ekonomicznymi i kulturowymi uwarunkowaniami lekkiego upośledzenia umysłowego. Profesor Janusz Kostrzewski był członkiem wielu towarzystw naukowych i komitetów redakcyjnych czasopism naukowych. Pogłębiał swoją wiedzę w różnych ośrodkach zagranicznych, głównie w Stanach Zjednoczonych i w Anglii. Był uczestnikiem międzynarodowego seminarium poświęconym problematyce niepełnosprawności intelektualnej oraz specjalnym trudnościom w uczeniu się. Jego organizatorem było Waisman Centem on Mental Retardation and Human Development Uniwersytetu Wisconsin w Madison. Jako Visiting Professor przebywał w: Hester Adrian Research Centre for the Study of Learning Processes in Mentally Handicapped Uniwersytetu w Manchesterze u prof. Petera Mittlera, a także w Thomas Coram Research Unit Uniwersytetu Londyńskiego u prof. J. Tizarda, jak też w Instytucie Psychiatrii u prof. Hansa Eysencka oraz w Klinice Dziecięcej Szpitala w Maudsley u dr Janet Carr, na Wydziale Psychologii Uniwersytetu w Yorku u prof. Petera Veneablesa oraz na Wydziale Psychologii Uniwersytetu w Hall u prof. A. Clarke’a.

Zainteresowania naukowe Profesora Janusza Kostrzewskiego skupiały się głównie wokół: psychologicznej diagnozy klinicznej, psychologii klinicznej dzieci i młodzieży oraz psychologii osób z niepełnosprawnością intelektualną. Wiele z prac Profesora to „kamienie milowe” w wymienionych obszarach nauki. Rezultaty zainteresowań naukowych Profesora zostały zawarte w około 300 pozycjach. Ukazały się one nie tylko w języku polskim ale również w języku angielskim, niemieckim, rosyjskim, czeskim, fińskim i węgierskim.

Uczniowie i przyjaciele Profesora dedukowali Mu dwie pozycje książkowe (Czabała, Cz., Zasępa, E. (red.) (2006). Psychologia kliniczna okresu dzieciństwa i adolescencji. Warszawa, Wydawnictwo Akademickie APS; Zasępa, E., Gałkowski, T. (red.) (2014). Oblicza psychologii klinicznej. Gdański, GWP) wyrażając choć w części wdzięczność i szacunek swojemu Mistrzowi. 

 

Aktualności

14-12-2017

REJESTRACJA KANDYDATÓW 2018/2019

Zapraszamy do rejestracji w programie ERASMUS na 2018/2019
13-12-2017

Spotkanie Wigilijne

REKTOR oraz SAMORZĄD STUDENTÓW Akademii Pedagogiki Specjalnej serdecznie zapraszają emerytowanych i obecnych pracowników APS wraz z rodzinami oraz studentów Uczelni na SPOTKANIE WIGILIJNE w dniu 20.12…
07-12-2017

NAGRODZONE DYPLOMY 2016 - IEA

INSTYTUT EDUKACJI ARTYSTYCZNEJ WYDZIAŁU NAUK PEDAGOGICZNYCH AKADEMII PEDAGOGIKI SPECJALNEJ IM. MARII GRZEGORZEWSKIEJ zaprasza do obejrzenia wystawy laureatek nagrody JM Rektora APS za najlepsze dyplom…